Zdumiewające! Jakiż żywotny jest ten dziesięciomilionowy naród już od kilku dziesiątków lat pozbawiony własnej elity przywódczej, prawie nie mówiący własnym językiem, nie znający własnych dziejów. Jak ten naród, który w swej polityce na przestrzeni całej swej tysiącletniej historii nie znał despotyzmu, agresywności i absolutyzmu, ten naród, którego terytorium było areną wszystkich wojen światowych, obcych absolutyzmów i despotyzmów, naród wielekroć redukowany o jedną czwartą, o jedną trzecią, o połowę - jakim cudem ten naród przetrwał?" - tak w dwunastym numerze "Krasnogrudy" pisze Siarhiej Dubawiec. 

 

Ów naród to Białorusini. I właśnie Białorusi poświęcony jest cały 12 numer "Krasnogrudy", pisma Małych Ojczyzn Europy Środkowowschodniej, wydawanej przez Pogranicze Sztuk, Kultur, Narodów w Sejnach.

 

Czytamy tu o rzeczach ważnych i interesujących. Bowiem grudniowa "Krasnogruda" to rozpisana na wielojęzyczne głosy rzecz o poszukiwaniu tożsamości, o odkrywaniu Białorusi dla siebie, o białoruskich lękach i tęsknotach, wreszcie o rodzeniu się świadomości wolności narodu.