In de Romeinse samenleving speelden traditionele rituelen een belangrijke rol. De uitvoering van deze rituelen diende als bevestiging van de Romeinse maatschappelijke orde. In dat verband was het uitvaart-ritueel bij uitstek geschikt om de plaats van de overledene - en van de getroffen familie - tot uitdrukking te brengen. Ten tijde van de Romeinse Republiek - en ook daarna - blijken zich belangrijke wijzigingen te hebben voltrokken in de praktijk van van het rouwdragen en in de opvolging in de familie-sacra, waartoe ook de uitvaart behoorde. Verschillende wijzigingen in de funeraire cultuur werden door regelgeving tot stand gebracht of bestendigd. Zo werd door middel van wetgeving gepoogd overdreven weeldevertoon bij uitvaartplechtigheden aan banden te leggen. De betekenis die sociale status had voor de vormgeving van de uitvaart, wordt hier onderzocht uitgaande van modellen van de stratificatie van de Romeinse samenleving en van de Romeinse familia.